Πέθανε το κορίτσι που ενέπνευσε τους αδελφούς Κατσιμίχα να γράψουν το «Μια βραδιά στο Λούκι»

  

«Προχτές εκεί που τα ‘πινα με κάποιον κολλητό μου, κοιτώ και βλέπω πίσω μου δυο μάτια δυο ματάκια, γυρίζω στον δικό μου, “ο τύπος μου, Νικόλα”, “και μένα”, μ’ απαντάει, κι εκεί αρχίσαν όλα…».

Αυτοί είναι οι στίχοι από το τραγούδι «Μια βραδιά στο Λούκι» των αδελφών Κατσιμίχα, που έχει τραγουδήσει όλη η Ελλάδα. Εμπνευση για το εν λόγω τραγούδι στάθηκε η Ρενέ, η οποία έφυγε πρόσφατα από τη ζωή.

Την πηγή έμπνευσης για αυτό το τραγούδι, όπως και το γεγονός ότι αυτή η ιδιαίτερη ύπαρξη έφυγε από τη ζωή, αποκάλυψε ο στιχουργός και καλλιτέχνης Αγγελος Σφακιανάκης με ένα ιδιαίτερα συγκινητικό κείμενο, το οποίο δημοσιεύτηκε στο musicpaper.gr.

Στο κείμενο αυτό ο Άγγελος Σφακιανάκης διηγείται πώς εκείνος γνώρισε τη Ρενέ, πώς του έκανε εντύπωση από την πρώτη στιγμή και πώς είχε την ίδια επίδραση στον Χάρη Κατσιμίχα, τον δημιουργό του τραγουδιού, και τον Νίκο Ζιώγαλα, που επίσης ήταν παρών και άρα «μάρτυρας».

Χρειάστηκε να περάσουν χρόνια, διηγείται ο Άγγελος Σφακιανάκης, για να μάθει πως το κορίτσι του τραγουδιού που «ταλαιπωρεί» τον Χάρη Κατσιμίχα και τον φίλο του «Νικόλα» (εννοεί τον Νίκο Ζιώγαλα) δεν ήταν άλλη από τη μυστηριώδη Ρενέ…

Ολόκληρο το κείμενο του Αγγελου Σφακιανάκη έχει ως εξής:

«Την Κυριακή πριν το Πάσχα του ’78 ο Αντώνης Βεζυρτζής, ο Εμμανουήλ Κουτσουρέλης κι εγώ, αποφασίσαμε να περάσουμε την Μεγάλη Εβδομάδα και την Ανάσταση τελείως μόνοι στο άδειο πατρικό του Αντώνη στην Ζάκυνθο. Όμως ήταν άλλες οι βουλές του Σύμπαντος. Η πληροφορία διέρρευσε, και τα σχέδια ανατράπηκαν. Από την Μεγάλη Τετάρτη άρχισαν να έρχονται πρώην, νυν και επόμενες και μαζί με τους παλιούς φίλους του Αντώνη που πέρναγαν για ένα γεια, το πατρικό γρήγορα έγινε youth hostel. Τη Μεγάλη Παρασκευή πέρασε απ’ το σπίτι με κάτι φίλους του οικοδεσπότη μια ξεχωριστή ύπαρξη. Αδύνατη, τρυφερή, πρόσχαρη με μακριά δάχτυλα και κομμένα τα μαλλιά της αλά γκαρσόν. Μας την σύστησε ο συνοδός της, από δω η «Ρενέ». Η χάρη της και μια γλυκιά καλοσύνη τυλιγμένη με την αστική της ευγένεια απλώθηκε σε όλη την παρέα. Κάναμε συντροφιά και η Ρενέ ξανά ήρθε την επομένη μόνη. Το βράδυ με τον Αντώνη γοητευμένοι και οι δύο από την νέα γνωριμία πίναμε και συζητούσαμε ως μύστες του ωραίου προσπαθώντας να προσδιορίσουμε την γοητεία της. Ο Αντώνης που ήταν εικαστικός, εκείνα τα χρόνια δούλευε κάτι σχεδιαστικές φόρμες που ήταν πότε κοίλες και πότε κυρτές ανάλογα στο φως και την εσωτερική διάθεση του παρατηρητή. Μ’ αρέσει γιατί είναι «ήτο δεν ήτο» δήλωσε.  Είναι θελκτική αλλά χωρίς σεξισμό. Είναι κορίτσι με την αθωότητα αγοριού. Είναι άφυλα ερωτική. Είναι νεράιδα αλλά και του κόσμου τούτου συμπλήρωσα εγώ.  Η Ρενέ είχε βαφτιστεί πλέον από τον Βεζυρτζή ως «ήτο δεν ήτο». Έτσι δεν έμαθα ποτέ το επίθετό της. Η Πασχαλιάτικη Ζάκυνθος τελείωσε και συνεχίσαμε να βλεπόμαστε στην Αθήνα. Ένα βράδυ πήγα την Ρενέ στο Λούκυ, ένα μπαρ στη Χάρητος. Συνάντησα γνωστούς και φίλους. Ο Αλέξης, ο Νίκος, ο Γιώργος, η Τούλα, ο Θωμάς. Το Λούκυ ήταν στέκι. Ήταν κι ο Χάρης Κατσιμίχας με τον Ζιώγαλα εκεί. Με τον καιρό με τη Ρενέ χαθήκαμε. Μετά από χρόνια ο Χάρης μου εκμυστηρεύτηκε εγκάρδια πως το κορίτσι που περιγράφει στο τραγούδι «Μιά βραδιά στο Λούκυ» ήταν το κορίτσι που συνόδευα εκείνο το βράδυ. Το «Μιά βραδιά στο Λούκυ» γράφτηκε με αφορμή την Ρενέ.  Είμαι βέβαιος πως γράφτηκαν κι άλλα τραγούδια για κείνη, απλώς δεν τα έμαθα ποτέ. Καλό ταξίδι Ρενέ».

https://embed.reembed.com/www.iefimerida.gr/3phCJe0X4s6H3ge-1G3ty4gv

Πηγή: iefimerida.gr

– See more at: http://www.philenews.com/el-gr/syzitountai-sto-diadiktyo/1330/274112/pethane-to-koritsi-pou-enepnefse-tous-adelfous-katsimicha-na-grapsoun-to-mia-vradia-sto-louki#sthash.1BRfICUD.dpuf

Λαθραία.

Λαθραία.

δεν σ’αγάπησα ποτέ μου

δεν σ’αγγιξα στο μέτωπο με κάποιο φόβο

και ελπίδα διστακτική

αγάπησες και λάτρευσες και αναπτύχθηκες στην αγάπη μου που έπαιρνες παράνομα

γιατί σου ήταν άγνωστο το μεγαλείο των φτερών που άνοιγε εκτός απ’τα δικά σου και τα δικά μου.

ήταν ο κόσμος της ασύνειδης αυτοαποδοχής, ότι δε χρειάζεται κάτι παραπάνω απ’τη φασαρία της Μπότσαρη και τον ενδιάθετο κονφορμισμό για να ανθήσει το μυστήριο της Θεσσαλονίκης. Εσύ ήσουν γρανάζι, βρύση του έρωτα

όχι κάποια συγκεκριμένη κοπέλα.αγάπη είναι αυτό που νιώθω για σένα. Ούτε εξιδανίκευση, ούτε μπούρδα

Λίστα τραγουδιών “Ρότα” Σάββατο πρωταυγουστιά.

☺☺☺ Μακρινέ μου. ελεύθερε αδελφέ… Να σου δώσω λίγο γενικά, τι φτιάνω, πώς το θεωρώ  …

1. Τα πάγια –  να είναι ελεύθερος  πάντα ο άνθρωπος, ανοιχτός στην έμπνευση, η μαθητεία μου στον  άλλο βεβαίως (Θεός και άνθρωπος),  μέρος της Χαράς μου – όχι βόλεμα μου. (δεν αγαπάς βολεύεσαι, στις ηδονές σου καίγεσαι, κοιτάς καθρέφτες κι απορείς και λες πως δεν μπορείς).

2. Τίποτα δεν χάθηκε –  ΣΙΩΠΗΡΟ ΝΕΟ ΜΗΝΥΜΑ (χαρούμενη ανδρεία).

3.  Υλαγιαλή – τρυφερό αηδόνι παραμυθικά ζητά Ρότα…

4. Μαλαματένια λόγια – δεν ξέρω ευτυχώς το λόγο, που είναι το αποκορύφωμα της λίστας αυτής που έφτιαξα. ..

Παράδειγμα αντινομίας

Για να πάμε στο τι σημαίνει πρακτικά ο όρος αντινομία- που ανέφερα στην υποσημείωση της προηγούμενης δημοσίευσης-  αυτο φαίνεται μέσα από την βιωμένη εμπειρική γνώση του ποιήματος της 23 Ιανουάρίου 2015.

Το ότι μου έχεις πάρει τα μυαλά λέει με λίγα λόγια το ποίημα, φαίνεται ότι δεν εισχωρεί στο βάθος του…

Με τρέλλανες είτε επειδή είσαι γυναίκα νεραίδα, είτε επειδή είσαι γυναίκα διαμάντι και τα δύο πράγματα φαίνονται να είναι τα ίδια…τα πράγματα είναι παρόμοια… Αλλά στην πραγματικότητα, άλλο να είσαι γυναίκα διαμάντι(με τρέλλανες σαν ολότητα) και άλλο γυναίκα νεραίδα(με τρέλλανες εγκεφαλικά, νευρωτικά).

Αντινομία κατά Καντ: Επειδή λοιπόν το διαμάντι και η νεράιδα είναι αποδεκτές ως έννοιες που έχουν σχέση με το ωραίο, θα υπέθετε κανείς ότι σαν έννοιες γυναίκα – νεράιδα και γυναίκα – διαμάντι μπορούν να θεωρηθούν λίγο συνώνυμα.  Όμως προφανώς, στην πραγματικότητα του εν λόγω ποιήματος είναι πραγματικά διαφορετικά πράγματα που μιλούν για διαφορετικά πράγματα και δεν μπορούν να συγκριθούν από οποιαδήποτε πλευρά…

Παράθυρο στον Θεό

Μαγιάτικο πρωινό 25 Μαίου ΄15

1. Ότι τίποτα αρνητικό όσο αρνητικό κι’αν είναι και αν αναποδογυρίζει τον κόσμο μου ακόμα, δεν έχει σχέση, ούτε έχει δυνατότητα να επηρεάζει την εμπιστοσύνη- Πίστη μου στο Θεό * . Γι’ άυτο το κάθε θέμα το προσεγγίζω-χειρίζομαι μοναδικά και γίνομαι άλλος συνέχεια, αναλόγως των χαρακτηριστικών του θέματος -χωρίς την ανάγκη να υπερασπίσω την δική μου αμφιβολία στην πραγματικότητα και όχι τον Θεό. Έτσι τίποτα στον κόσμο δεν σημαίνει τίποτα πέρα από την εν Αγίω Πνέυματι ύπαρξη του.

2. Όταν μιλάμε για την πραγματικότητα, την φυσική  και την υπερφυσική, την οντολογία με μία λέξη, η πραγματικότητα  δεν είναι ποτέ δισδιάσταστη. Έτσι η εμπειρική γνώση  του κάθε αντικειμένου γνώσης, το να γνωρίσεις κάτι όπως πραγματικά είναι, την κατ’επίγνωσην κρίση, χρειάζεται προσέγγιση στη βάση των χαρακτηριστικών του ίδιου του όντος.

3. Η  Μεσότητα η υγιής θέση επί ενός θέματος, μεταξύ δύο άκρων, το Μέτρο το Άριστο το αρχαιοελληνικό, χρειάζεται γνώση του ποια είναι τα κάθε φορά δύο άκρα: άλλη είναι η Μεσότητα της τσιγκουνιάς και της υπερεξωστρέφειας, δηλαδή η φιλανθρωπία, άλλη μεταξύ δύο άκρων διαφορετικών. Έτσι όποιος εφαρμόζει γενικευμένες λύσεις αυτοσχεδιαστικές, αστοχεί. Επίσης αστοχεί όποιος προσπαθεί να υπερασπίσει την δική του, μέσα του αμφιβολία προς τον Θεό (σημείο 1).

4. Να είσαι με τον Κύριο Ιησού Χριστό σε μυστική νεανικότητα.

5. Λένε οι ψυχολόγοι και οι φίλοι μου οι λόγιοι, απλά τα πράγματα να λές και στα τραγούδια να μην κλαις.

* Αυτό στην πράξη μπορεί να συμβαίνει μόνο όταν την ανομίαν μου εγώ γινώσκω και η αμαρτία μου ενώπιον Σου εστί διαπαντός (δεν υπάρχει μικρή αμαρτία ενώπιον του Θεού…). Αυτές οι φαινομενικά αντίθετες θέσεις και αντιφατικές (Εμπιστοσύνη στο Θεό και γνώση αναπολογικότητας),  είναι στην πραγματικότητα αντίνομες, αναφέρονται σε εντελώς διαφορετικά πράγματα και δεν μπορούν να συγκριθούν ούτε να απομονωθούν η μια από την άλλη.

Δεν αφήνομαι στο Θεό

Δεν αφήνομαι στο Θεό αρκετά και ούτε Άνθρωπο μπορώ να αγαπήσω αρκετά, όπως το ‘θελε όταν ήμουν παιδί η ψυχή μου… Και πάλι όμως δεν αναπαύεται έξω απ’τα μονοπάτια Σου τα ανηφορικά της αγάπης Σου  η ψυχή μου, σε αγάπη κανονική μα ανθρώπινα λογική, θα νιώθει παράξενα αποκομμένη απ ‘το φως…

Θέλω με πόνο το φως. Αιμορραγώ την αιωνιότητα. Δεν θέλω να φύγω από εδώ. Και πονώ… Θέλω να είμαστε ενωμένοι και Θέλω να Σε ευχαριστώ … Μέσα από το να αγαπήσω τον άνθρωπο μου. Καθημερινά, σαν να’ σαι εσύ ο ίδιος.. Σαν να πιάνω τα χεράκια σου τα παραδεισενια μες τα χέρια μου και να νιώθω όλο τον πόνο του κόσμου που αγαπάς.

Οδηγός για υπό αποτυχία σχέσεις από την δεκαετία του ’80

Αυτά που λες τώρα, θα ρθουν αύριο και θα σου τα πουν αυτοί  που σε κυβερνουν, αυτοί οι ίδιοι αύριο θα σε δικαζουν και θα σου πουν: Καίσαρα μελλοθανατε αυτά που λες, et preterea acenseo Carthaginem Delenda est…
Δήμος
Μούτσης

image

Κωνσταντίνος Καβάφης
«Θερμοπύλες»

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες•*
δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία•
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε•
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Αφιέρωση σε ποιόν άλλο, με μία ημέρα καθυστέρηση, έχοντας στο νου και όλους τους άγνωστους αγωνιστές της ζωής και  όλους τους  Αγίους μας..

*ή αλλιώς :
“Παρά το γαίμαν των πολλών, κάλλιο του Πισκόπου”

image

Ο άλλος μαίνεται, αλλά πολεμώ.
Δε θέλω μεγάλο αφεντικό γιατί έμαθα ελεύθερος να ζω και στους δρόμους θα το πω :κράτησε την πίστη Ψηλά στα Μεγάλα ιδανικά: Η Εκκλησία(ανθρωπότητα με κεφαλή τον Χριστό) δεν πεθαίνει, η Ιστορία( η Σταύρωση επί Ποντιου Πιλάτου και η Ανασταση) δεν ξεχνιέται, η Πατρίδα (καρδιά) δεν πουλιέται…

Μιλούν για ειρήνη και βομβαρδιζουν,  μας ασφαλίζουν με απειλές
… Κτλ..
Δε θέλω μεγάλο αφεντικό γιατί έμαθα ελεύθερος να ζω και στους δρόμους θα το πω :κράτησε την πίστη ψηλά στα Μεγάλα Ιδανικά.